Voor het eerst krijg je een hond over de vloer, maar eerst met dat hondje naar huis. Klaarblijkelijk had ons hondje niet veel gereisd, want na een korte tijd moest hij al braken. Overigens leek het wel of het de eerste keer was dat hij een halsbandje droeg, want hij vond dat bepaald niet fijn.

We hadden van te voren een berg hondenspullen in huis gehaald. Na veel tips van familie (met honden) en heel veel gegoogeld te hebben stond van alles te wachten. Een mand, bench (daar kom ik later uitgebreid op terug), voer, voerbakken, speeltjes en puppie trainingspads.

Maar eerst zijn naam: Lauri

Mijn vrouw heeft twee zonen (daar heb ik niets aan bijgedragen). Als ze ooit een meisje had gekregen zou die Laura hebben geheten. Gelukkig is er een Finse jongensnaam “Lauri”. Dus dat werd zijn naam.

Help, een hond over de vloer!

En dan opeens heb je een hond over de vloer die door je huis loopt te snuffelen.

En te piesen en ook te poepen.

Daar kunnen die trainingspads nuttig bij zijn. Als de pup ook maar de neiging toont om wat te gaan doen kun je zelf twee dingen doen. Of je pakt hem op en zet hem buiten, of, als dat niet lukt, zet je hem op een trainingspad.

In ons rijtjeshuis ligt de woonkamer op de eerste etage. Dus voordat je met een puppie de trap af bent is het al te laat. Fijn dat er trainingspads zijn. Jammer dat ons hondje dacht dat het doel van die pads was om versnipperd te worden. Gelukkig wel vóór dat hij zijn behoefte deed.

Binnen enkele uren lag ons huis vol met keukenrollen, vochtige doekjes en spuitbussen met reinigingsmiddel. De vloerkleden in de woonkamer lagen al snel elders opgeslagen. We hebben een stenen vloer, dus die laat zich goed schoonmaken.

Tandjes

Puppies schijnen de wereld met hun bek te verkennen. Dat is dus echt zo. Als het in Lauri zijn bek paste, zat het erin. Overigens ook voorwerpen die te groot daarvoor waren. Maar dat weerhield hem er niet van om erin te bijten.

De eerste dagen bij ons thuis leek het op “John Lantings Theater van de Lach”. Voor iedereen van de laatste paar generaties: dat was een grappig bedoelde televisieshow die hoofdzakelijk bestond uit mensen die elkaar op het toneel achterna renden. Bij ons was het dus ook regelmatig een klucht.

Zo probeerden wij van alles uit zijn bek te krijgen. Van sokken (nog steeds zijn favoriet), tot stootdopjes, lipjes van ritssluitingen en afdekkapjes. Die laatste zaten op de bouten van het hek op ons balkon. Zelfs met een tang moet je moeite doen om ze los te krijgen, maar een puppie krijgt ze er met gemak vanaf.

Tot twee keer toe zaten we bij de dierenarts om ze uit te laten braken. Maar daar kom ik later op terug.

We leerden dat ons hondje ze liever doorslikte dan ze aan ons teruggaf. De truc om dat te voorkomen was het ruilen tegen iets lekkers. Tot op de dag vandaag is dat de redding als er weer iets ongezonds in zijn bek zit.