De eerste dagen met Lauri waren heel avontuurlijk voor ons. Gelukkig hadden we alles in huis en hadden we ons lang en goed verdiept in de omgang met puppy’s.

Behalve zijn zindelijkheid, feitelijk het ontbreken daaraan, was het ook een uitdaging om te wandelen met hem. We hadden “geleerd” dat puppies de eerste maanden geen trappen mogen lopen. Onze woonkamer op de eerste vergde dus een aantal keren per dag persoonlijk transport naar beneden en weer terug naar boven. Gelukkig weegt zo’n jong hondje bijna niets.

Riempje om, snoepje als beloning als Lauri aan de lijn zit, en eenmaal buiten van het trapje af dragen naar de straat. Voor onze woning hebben we een terras dat een half metertje hoger ligt dan de straat, vandaar dat trapje met enkele brede treden. Fijn is dat die straat alleen een stoep is, gevolgd door een reep gras en dan een meertje. De relatief korte stukjes lopen kan prima zonder een weg (met auto’s) te passeren. Lekker veilig dus.

Puppies verkennen de wereld met hun bek. Alle blaadjes, takjes, grassprietjes en al het andere op straat werden op die manier verkend. Dat andere op straat kon van alles zijn, maar sigarettenpeuken bleken wel heel interessant.

Op ontdekking

We waren blij dat we geen suffe puppy in huis hadden gehaald. Lauri heeft de eerste dagen iedere vierkante millimeter en ieder object nauwgezet onderzocht.

Hij kende geen vrees, op één voorwerp na. Van gieters wilde hij niets weten en liep daar met een grote boog omheen. Om te voorkomen dan hij zijn behoefte deed op plaatsen waar wij dat niet wilden zetten we enkele gieters als een hek op de vloer.

Uiteraard wilde lauri vooral op plaatsen komen waar hij (nog) niet bij kon. Vanaf het begin wilde hij graag bij ons zitten, maar de zitbank en stoelen waren te hoog voor hem.

Dus na enkele dagen lagen er (naast een heel arsenaal aan gieters op strategische plaatsen) ook kussens voor banken, stoelen en opstapjes naar de ramen en het balkon.

Geduld wordt beloond

Wat je al snel leert met het uitlaten van je hondje, is het hebben van geduld. Eén van Lauri’s grootste hobby’s bleek snuffelen. En daar trekt hij dan ruim de tijd voor uit. Die hobby heeft hij nog steeds. Een pup legt nog geen grote afstanden af, maar uiteindelijk komt dat plasje dan. Een zak motiverende snoepjes helpt daarbij. Het eerste plasje buiten en later het eerste poepie zijn gebeurtenissen die je viert.

Slapen in de bench, niet!

En dan is het opeens de eerste nacht met ons drieën. We hadden een bench in huis gehaald. Maar een kooi (“bench” klinkt vriendelijker, maar het is gewoon een kooi) bleek niets voor hem.

Hoe wij het ook probeerden, zoals het gezellig inrichten of afdekken van de kooi, ons hondje wilde er niet vrijwillig in. Uiteindelijk lukt het ons wel, maar Lauri begon te piepen en vooral aan de tralies te knagen. Dat laatste deed hij dusdanig hard dat we zelfs bloed in zijn bekje zagen.

Tegen bedtijd zetten wij de kooi in de slaapkamer, met het deurtje open, maar dat was het ook niet. Een mandje naast ons bed bleek geen alternatief. Hij moest en zou op het bed.

Vooruit dan maar. Eerst een kleedje tussen ons in en daarop ons hondje. En dat was het dus. Sindsdien slaapt hij tussen ons in, op zijn eigen kleedje en later zelfs met zijn eigen dekbedje en kussen.