Een hond heeft speelgoed nodig. Zowel om mee te spelen, als knuffels om mee te slapen. In ieder geval onze hond.

Balletjes als speelgoed

Zoals HIER beschreven was Lauri tijdens onze eerste kennismaking met hem (al) met een balletje aan het spelen. Mede daarom – en omdat zijn zusjes niet zo speels waren – was hij al meteen onze eerste keuze. In die vier jaren is er niets veranderd. Balletjes zijn nog steeds zijn favoriete speelgoed. Maar hij heeft altijd maar één echte favoriet. Deze moet dan bij voorkeur kunnen piepen en moet niet te hard of te zwaar zijn.

De bekleding van tennisballen sloopt hij eraf, evenals de “stekels” als ballen die hebben. Dus hij heeft alleen gladde ballen in zijn assortiment speelgoed.

Als Lauri wilt spelen, stapt ie altijd eerst op zijn lievelingsballetje tot deze flink piept en dan brengt hij de bal bij één van ons. De bedoeling is dat we de bal gooien zodat hij hem kan opvangen en terugbrengen, maar eerst moeten we ermee zwaaien. Dan maakt hij een soort van dansje. “Nep gooien” doen we niet; we maken duidelijk als we écht gaan gooien en dan gaat Lauri alvast lopen.

Hij heeft dus altijd maar één lievelingsbal. Al hebben we er meerdere die voor ons 100% identiek zijn, hij weet altijd die ene te kiezen. Ook als die bal zijn einde feitelijk al heeft bereikt dan nog kiest hij die bal. Is de overleden bal dood en begraven dan kiest hij zonder wroeging of enige rouw een andere.

We hebben ook een “buitenbal”. Een hard kunststof balletje die eenvoudig schoon is te maken. We nemen dat balletje altijd mee als we Lauri uitlaten. En nu het leuke: als Lauri buiten alles gedaan heeft wat hij van plan was, dan vraagt hij dat balletje en gaat er dan direct mee naar huis. Dat is voor ons heel makkelijk, want dan weten we dat we klaar zijn met uitlaten. Een enkele keer belandt dat balletje in de plas rond onze woning. Daarom hebben we thuis een uitschuifbaar visnetje om de bal te redden.

Onverwoestbaar speelgoed

Onverwoestbaar speelgoed hebben wij nog niet kunnen vinden. Ik ben de tel kwijt wat betreft het aantal speelgoedbeesten die Lauri al heeft gehad. Dat moet inmiddels ruim boven de honderd zijn.

Via reclame op facebook, soms zogenaamd van particulieren die iets aanprijzen, zie je van die “onverwoestbare” speeltjes. Van eenden tot leeuwen en van bekende merken zoals Kong tot onbekende Chinese meuk. Van spotgoed tot schrikbarend duur; het maakt helemaal niets uit.

Na verloop van tijd verliezen de speelgoedbeesten hun ledematen, oren en andere lichaamsdelen. Die zijn dan aangevreten en amputeren wij voordat ze helemaal worden opgegeten. Vaak amputeren wij al een onderdeel preventief. Zoals bijvoorbeeld de harige kuif van een eend. Het is allemaal kunststof en we willen niet dat dat in zijn maag beland.

Als Lauri heel vrolijk is dan schudt hij zo’n beest flink door elkaar. Soms vliegt dat beest een flinke afstand door de lucht en een enkele keer landt die dan tijdens het koken (bijna) in een pan. Die beesten moeten dus wel tegen dat schudden bestand zijn.

Helaas zijn hele gladde speeltjes, zonder uitstekende delen, niet interessant voor hem. Zo’n beest moet van Lauri op zijn minst een paar oren hebben, of een paar poten. Die gladde speeltjes zijn dan misschien wel sterker en zullen zonder meer jaren meegaan. Maar dan alleen omdat hij er niet naar omkijkt. De leuke, interessante, speelgoedbeesten gaan soms maar een paar dagen mee. Maar een enkele redt het tot enkele maanden. Lauri is helemaal gek op de grote eenden van Kong. Maar ook daarvan verdwijnt al snel een zwemvlies.

Speeltjes van touw probeert hij te ontrafelen. Hij speelt er niet echt mee en probeert alleen maar stukjes touw los te peuteren.

Soms is het wel lastig de stukjes plastic waarmee de speeltjes aan de verpakking zijn bevestigd te verwijderen. Dat doen we altijd zorgvuldig, want ook die moet hij niet kunnen opeten.

Kleuren van speelgoed

Ook over de juiste kleur van het speelgoed is blijkbaar veel te vertellen. Tal van “experts” leggen uit welke kleuren honden wél en niet kunnen zien en welke kleur(en) een speeltje zou moeten hebben. Voor Lauri maakt het allemaal niets uit. Hij speelt met iedere kleur speelgoed. Alles is mooi als het maar kan piepen en niet te zwaar is. Zijn eend is soms geel en soms paars; dat zal hem een worst zijn.

Van sommige balletjes hebben we een aantal kleuren. Zoals wit, blauw, groen en rood. Momenteel is zijn favoriete bal groen. Als al die ballen naast elkaar liggen weet hij altijd die groene eruit te pikken. Misschien ruikt die bal wel het lekkerst, of maakt hij toch op basis van kleur onderscheid.

Oplichterij

Zoals ik al schreef kun je op social media de mooiste onverwoestbare speeltjes vinden. Veelal voor een tijdelijk extra lage prijs, waar je dan wel snel bij moet zijn, want morgen zal de prijs weer een stuk hoger zijn. Vaak prijzen tientallen (of meer) “kopers” die speeltjes de hemel in.

Dus hebben wij het ook maar een keer geprobeerd. Het zijn die “onverwoestbare” wilde dieren, zoals een leeuw of een alligator en véél goedkoper als je er meer dan één koopt. En koop je er meer, dan krijg je er ook nog eentje gratis. De online winkel zit meestal in een Europees land en bezit diverse keurmerken.

Je voelt al nattigheid als je de eerste mail met een soort van (onbegrijpelijke en slecht werkende) track&trace ontvangt. Het blijkt dan tóch uit China te komen. Als je na een paar weken de speeltjes in je handen hebt dan lijkt het heel wat. Maar dan gaat je hond ermee spelen. Van de drie (2+1 gratis) waren er twee binnen enkele minuten kapot. De vulling kwam er al uit. Nieuwe claimen lukt niet en terugsturen ook niet, want vanuit China is de verzending blijkbaar gratis, maar naar China verzenden kost meer dan dat je voor de speeltjes betaald hebt.

Dus krijg je een afkoop voorstel. Vind je dat te laag, dan krijg je er nog één, of meer. Uiteindelijk hebben wij de helft van het aankoopbedrag teruggekregen. Alleen het gratis speeltje (dinosaurus) is nog heel, maar Lauri vindt die niet zo leuk en speelt er amper mee. Niet zo vreemd dus dat die nog heel is.

Speciaal voor Lauri hebben we de kamers aangepast waar hij regelmatig komt. Als puppy moest Lauri nog heel veel leren. En heel veel ontdekken. Uiteraard wilde hij graag op van alles klimmen en van alles proeven. We hebben dus wat maatregelen moeten nemen. We hadden ook telkens weer kunnen herhalen dat hij iets niet mocht, maar we hebben het ons eenvoudig gemaakt door de kamers een beetje aan te passen.

Planten

Er zijn planten die giftig zijn voor honden (veelal niet alleen voor honden). Sommige zijn écht heel giftig en andere zijn niet bepaald gezond te noemen. Als Puppy vond Lauri het leuk om op blaadjes en stengels van planten te knagen. Dus hebben we het internet afgezocht naar lijstjes met giftige en niet-giftige planten. Binnen enkele weken hadden we vrijwel overal de planten in alle kamers aangepast. Dus de dracaena’s en ficussen eruit en geldbomen en (goud)palmen erin.

Vloerkleden

Als je hondje (nog) niet zindelijk is, is het heel handig om een stenen vloer te hebben. Niet zo handig is het om daar vloerkleden op te hebben liggen. Die kleden waren dus al snel weg. Wat ook heel leuk blijkt voor honden (in ieder geval voor onze hond) zijn kleden met franjes. Op die touwtjes kun je lekker kauwen…. Pas sinds een half jaartje hebben we weer kleden liggen, zonder franjes. Ons hondje vindt het nu en dan toch wel lekker om daarop de liggen. Regelmatig ligt hij met zijn hoofd op een kleed en de rest op de plavuizen.

Speelgoed look-alikes

Wanneer je puppy bent krijg je hele leuke hondenspeeltjes, zoals pluche diertjes. Lauri vond als puppy pluche alpaca’s enorm leuk. Die moesten van hem vrijwel altijd in zijn nabijheid liggen. Dus is het niet zo raar dat AH-hamsters ook opeens in zijn bek zitten. Al onze knuffels zijn daarom verhuisd naar onbereikbare plaatsen. Sinds een jaartje laat hij echter alle knuffels, behalve zijn eigen speelgoed, met rust.

Zijn eigen stoel

Wie nog de televisieserie “All in the family” kent, weet wat ik bedoel als ik zeg dat Lauri zijn eigen “Archie Bunker” stoel heeft. Vlakbij het raam, op de eerste etage. Vanaf daar heeft hij een goed uitzicht op straat en bewaakt hij zijn domein. Als iemand anders daar gaat zitten blijft Lauri die persoon soms doordringend aankijken tot hij of zij opstaat.
Gelukkig hebben wij dik leren stoelen die wel tegen een stootje kunnen en eenvoudig zijn schoon te maken. Dat is ook wel nodig want soms lijkt het wel of hij het extra leuk vindt om door modder te lopen. Na het uitlaten maken we weliswaar zijn poten schoon, maar in zijn vacht blijft uiteraard nog heel wat achter. Dat vinden we dan terug op de vloer en stoelen. Fijn dat er stofzuigers bestaan…

Naast zijn eigen stoel ligt een dik kussen. Als hij snel over de armleuning van zijn stoel springt om langs lopende honden toe te spreken komt hij zachtjes op zijn poten terecht. En nu en dan vindt hij het heerlijk om daar gewoon te liggen.

Nog meer aangepast in de kamers

Losliggende snoeren hebben we zoveel mogelijk weggewerkt. Waar dat niet kon hebben we er een plastic (flexibele) buis omheen gedaan. Zoals met vrijwel alle maatregelen blijken deze later niet meer nodig. Lauri laat nu alle kabels met rust.

Naast een dik kussen bij zijn favoriete stoel bij het raam ligt er ook één bij de schuifpui aan de andere kant van de kamer. Naast de eettafel ligt een mandje waar hij altijd in ligt als wij aan het eten zijn.

Meer kamers aangepast

Ook andere ruimtes hebben de nodige aanpassingen gekregen. In de gang, het kantoor, het magazijn en de hobby kamer (allemaal op de parterre) liggen mandjes en hebben we kleine voorwerpen buiten zijn bereik gebracht. Dat geldt ook voor de slaapkamer en de logeerkamer. Op iedere etage is een bakje vers water aanwezig.

Zowel de achtertuin als het terras vóór het huis zijn voorzien van hekken en poorten. Bovendien zicht tegen de spijlen van de hekken gaas. Toen Lauri klein was paste hij tussen de spijlen van de hekken en zou dus eenvoudig weg kunnen lopen. Nu hij groter is past hij er niet meer doorheen, maar dat gaas houdt ook katten en andere dieren tegen en is dus best wel praktisch. Op veel plaatsen laten we dat dus zitten.
De achtertuin heeft enkele stroken gras. In de zomer zetten we daar wat uitdagingen voor hem neer, zoals een hoepel, latten om overheen te springen en slalom paaltjes. Uiteraard staat er dan ook een hondenzwembadje. Ook heet leuk is de watermat. Dat is een mat met een opblaasbare dikke rand met gaatjes. Je sluit er de tuinslang op aan en dan ontstaat er een soort fontein. Heerlijk als het heel wam is.

Honden vinden het blijkbaar leuk om te graven. Wat ze precies zoeken heb ik nooit kunnen ontdekken, maar Lauri graaft kale plekken in het gras verder uit. Nu en dan ligt hij dan lekker te rollen in de aarde; hij lijkt dan wel een varkentje. Jaarlijks herstellen we de boel en kan hij het volgende jaar weer zijn gang gaan.

Training is herhalen-belonen-herhalen…

En dan is het al snel tijd voor de training van je puppy. Er valt heel veel te leren. Te beginnen met zindelijkheid en dan leren wat je allemaal niet mag eten en slopen.

Ook wij hebben veel geleerd. Maar het aller belangrijkste is geduldig blijven. Maar ook om niet boos te worden. Ons geduld werd regelmatig flink op de proef gesteld. Niet boos worden is ook makkelijker gezegd dan gedaan. Wanneer je hondje voor de zoveelste keer aan iets zit te knagen wat niet mag is het een ware beproeving om ‘m, bij wijze van spreken, niet op Marktplaats te zetten.

Het voelt als een hele overwinning als je hondje opeens alleen nog maar buiten poept. De eerste maanden juich je hem toe en stopt ‘m snoepjes toe alsof je iemands verjaardag viert. Het lijkt wel of een hond begrijpt dat je vrolijk wordt als hij zijn behoefte buiten doet. Maar uiteraard gaat het om het snoepje! Feitelijk is een hond een corrupt wezen; je kunt ze eenvoudig omkopen. Een rondje lopen moet met vaste regelmaat en vooral niet te kort. Puppy’s vinden het heerlijk om uitgebreid te snuffelen. Daar moet je ze echt de tijd voor geven. Als beloning krijg je dan een dikke drol. Wij blij, hondje blij. Lauri is nu 4 jaar en er is niet veel veranderd. Snuffelen is zijn grote passie. Vooral als ‘s-morgens het gras bevroren is en ‘s-middags de zon de boel heeft ontdooid. Blijkbaar ruikt alles dan opeens heel anders.

Puppytraining

Een puppy heeft dus nog van alles te leren. Allerlei heerlijk ruikende voorwerpen van straat eten is een ding. Wij hebben veel ganzen rond ons huis en vooral in de zomer liggen hun uitwerpselen in grote hoeveelheden werkelijk overal. Een hondje moet dan leren dan het géén lekkernijen zijn. Ook leren luisteren om bijvoorbeeld naar je toe te komen als jij dat wilt, of andere honden lekker laten lopen of er niet bang van te zijn. Dat zijn allemaal ingrediënten van een puppy training.

Bij ons in de buurt is er een heel betaalbare puppytraining op een mooi omheind grasveld. Dus waarom niet? Zeker als het ook nog mooi weer is kun je er veel plezier aan beleven.

De lessen begonnen met het leren meelopen met het baasje. Gevolgd door het naar je toe komen als je hem roept. Ook een heel praktische les: lekkere dingen op straat laten liggen…

Helaas was onze pup niet de beste van de klas. Waar andere hondjes na een paar lessen keurig meeliepen en enthousiast naar hun baasjes renden, was die van ons meer geïnteresseerd in andere hondjes en het verkennen van de omgeving. Toen de lerares zei dat iedereen nu luisterde, behalve Lauri, was dat voor ons meteen de laatste les.

Blijf consequent tijdens de training

Na die niet zo succesvolle puppytraining zijn we zelf, uiteraard, verder gegaan met de lessen. Gewoon lekker in en rond het huis. Alles nam heel wat tijd in beslag, maar we hielden vol en bleven vooral consequent. Na tientallen keren proberen (met minstens zoveel snoepjes) zat het “blijf” commando er goed in. Wat was dat een overwinning! “zit” en “kom hier” werkten perfect. Uiteraard is misschien wel het belangrijkste commando “nee”. Dat laatste is lastiger, want daar zit niet echt een beloning aan vast. Maar als wij Lauri streng aankeken en goed hard “nee” riepen dan stopte hij uiteindelijk wel met z’n stoute dingen.

Bedelen tijdens het eten is in het begin best wel leuk om te zien. Maar we bleven consequent: alleen tijdens het avondeten kon Lauri wat lekkers krijgen. We gaven niet toe en op den duur gaf hij het maar op.

Privé training

Maar er bleven toch nog wat dingen die wij niet voor elkaar kregen. Lauri leek snel bang van andere honden. En hij kon wat ons betreft best wel beter luisteren. Gelukkig vonden wij een professionele dame met veel ervaring. Enkele maanden na de niet zo succesvolle puppytraining kreeg Lauri privélessen. Iedere keer een heel uur was alle aandacht voor hem. En dat ging veel beter. Of het door de trainster kwam, of dat hij alleen was en minder minder afgeleid werd zullen we niet weten, maar hij had er veel plezier van en wij ook.

Nooit te oud om te leren

Dat geldt niet alleen voor mensen. Lauri heeft het afgelopen jaar geleerd om goed naar ons te luisteren. We moeten zelfs op onze woorden passen, want als wij bijvoorbeeld over iets buiten praten, dan staat hij al voor de deur, want “naar buiten”, betekent lekker snuffelen en rennen. Het noemen van namen van bekenden van hem maakt het al vrolijk. Maar wat wij nog het leukst vinden, is dat hij geen commando’s meer nodig heeft. Hem toespreken met zinnen als “ga jij eens lekker zitten”, of “kom eens kijken”, “breng dit maar naar vrouwtje” en “we gaan slapen” is alsof je met een kind praat. Hij begrijpt dat in een fractie van een seconde. Dus op basis daarvan is een deel van de training goed gelukt.

Gewoonte dier

Onze hond is inmiddels een echt gewoonte dier. Als we een kwartiertje later zijn, met uitlaten of eten geven, dan laat hij dat duidelijk merken. Ook heel leuk: als we weer thuis zijn van het uitlaten, dan maken we altijd even zijn poten schoon. Dat doen we al jaren in dezelfde volgorde, te beginnen bij zijn linker achterpoot. Lauri weet die volgorde en tilt zelf zijn pootjes in de juiste volgorde op, zodat wij er goed bij kunnen. Daar was dus geen training voor nodig.

Wij laten Lauri 4 keer per dag uit. Toen hij nog een puppy was deden we dat tenminste 6 keer. Nu doen we dat meteen als we opstaan, voordat we gaan lunchen, voordat we gaan dineren en voordat we gaan slapen. Na afloop, dus na de snelle schoonmaak krijgt hij altijd 3 brokjes. Dat weet hij, dus na die 3 brokjes gaat ie meteen andere dingen doen en wacht niet op een 4e.

Hij blijft altijd in onze buurt. Door het hele huis hebben we mandjes staan. Dus als mijn vrouw in haar kantoortje zit, dan ligt Lauri bij haar in een mandje. Zitten wij aan de eettafel, dan ligt Lauri er naast, ook in een mandje. Kijken we tv, dan ligt hij tussen ons in op de bank. Ook als we gaan slapen dan ligt hij tussen ons in, op zijn eigen dekentjes.

Helaas heeft Lauri een gewoonte die we minder leuk vinden. Onze woonkamer is op de eerste etage en vanaf daar kan hij de hele straat, en verder, overzien. Er is een aantal honden die hij vanaf het begin blijkbaar niet zo leuk vindt en dat geldt ook voor de meeste katten. Als één van die katten of honden in de buurt van onze woning komt dan blaft hij. Verrassend hoe veel lawaai uit zo’n hondje kan komen. Andere honden en katten kijkt hij na en blijft dan stil. Alle trucs die we konden verzinnen hebben we al geprobeerd; bijvoorbeeld een snoepje geven als hij een keertje niet blaft. We hebben plissé gordijnen die we naar boven en/of naar beneden kunnen doen. Als het te gek wordt dan we die even omlaag, dan ziet hij niets meer en is hij weer stil.

Heel soms, als hij lekkere dingen in de keuken ruikt en er niets van krijgt, gaat hij stoute dingen doen. Lauri weet dat hij van de planten af moet blijven, maar als hij zijn zin niet krijgt gaat hij toch even proberen een blaadje te plukken. Of hij gaat opvallend bij een dressoir of lage kast staan om er zogenaamd op te klimmen. Dat doet hij dan niet, maar staat ons wel aan te kijken of wij het wel zien…. Al met al valt het dus enorm mee met die stoute dingen.

Kamers aangepast

Wat betreft het kauwen op bladeren was het in zijn tijd als puppy wel een regelmatig terugkerende handeling. Al snel hebben wij de kamers waar Lauri regelmatig komt aangepast.

Lauri lust vrijwel alles. Maar hij heeft een paar lichte allergieën. Het duurde lang, en een paar bezoekjes aan de dierenarts, voordat we dat precies begrepen. We hebben altijd gekozen voor bekende merken en in het begin hadden wij voeding van Hill’s. Dat was op advies van de dierenarts, omdat Hill’s graanvrij was. Volgens de dierenarts was het waarschijnlijk dat Lauri niet zo goed tegen granen kon. Hij kreeg daar jeuk van. Helaas stopte Hill’s korte tijd daarna met die variant. Dus moesten we op zoek naar een graanvrij alternatief.

Onze theorie: een hond lijkt op een wolf, dus zou 100% vlees de beste keuze moeten zijn. We stapten over naar vers vlees (uit de diepvries) van Kivo. Als aanvulling op het verse vlees kozen we ook voor de geperste brokken van Kivo. Omdat zijn ontlasting soms wat aan de dunne kant was gingen we probiotica gebruiken. En dat was de oplossing voor dat probleempje.

Maar wat bleek: de brokjes van Kivo bevatten granen en het vlees veroorzaakte ook nu en dan jeuk.

Van familie hoorden wij van het merk Edgard & Cooper. Zij hadden een Maltezer en ook die had last van allergieën. Dat was opgelost door het graanvrije hondenvoer van dat merk. Dus stapten we over naar Edgard & Cooper. Dat was duurder dan zijn vorige voer, maar het ging goed.

Sinds een paar jaar krijgt Lauri nat- en droogvoer met kip van dat merk met nu en dan hun (vegetarische) kauwstaafjes en snoepjes. De probiotica zijn we blijven gebruiken. Al die tijd heeft Lauri nog maar zelden erge jeuk of slechte ontlasting. Hij vindt het heerlijk en staat al te springen als we een blikje of een zak tevoorschijn halen.

Teveel voeding = teveel kilo’s

Toen Lauri puur vlees kreeg nam zijn gewicht enorm toe. Hij was veel te zwaar. We leerden dat je bij een hond de ribben moet kunnen voelen. Als er teveel vet zit voel je de ribben niet. We zijn de adviestabellen van het voer strikt gaan volgen en zijn overgewicht verdween. Nu ligt zijn gewicht rond de 13,5 kilo, maar begin 2023 woog hij over de 17 kilo!

We wegen zijn voer altijd af en hij krijgt consequent een vast aantal brokjes na een rondje lopen. Natuurlijk krijgt hij ook beloningssnoepjes (Educ van Royal Canin). Die krijgt hij vrijwel zijn hele leven al. Naast dat afgemeten voedsel krijgt hij ‘s-avonds, als wij eten, altijd wat gekookte boontjes en als wij aan het dessert zitten krijgt Lauri wat fruit; altijd blauwe bessen en wat banaan, mango of peer. Hij is niet zo gek op appel en op aardbeien reageert hij niet zo goed.

Tussendoortjes

Tussendoortjes (een vorm van aanvullende voeding) krijgt Lauri ook. Soms een halve zalmstrip van Rosewood en nu en dan een halve kip-strip van Vitakraft.

Als wij uit eten gaan, gaan we naar restaurants waar hij welkom is. Als beloning voor rustig zitten geven we hem wat gekookte boontjes en stukjes zalmstrip.

Eén keer in de week krijgt hij een kauwbot van geperst runderhuid. Wij kijken altijd naar de herkomst ervan. Als het niet uit Europa komt (vaak komt het uit Thailand) kopen we het niet. Eind 2024 werd bekend dat de kauwbotten van Barkoo vermoedelijk teveel gif bevatten. Het is weliswaar een Duits merk, maar dat betekent niet dat de huid uit Duitsland komt en daar wordt bewerkt. Gelukkig hebben wij nooit iets van dat merk gekocht.
Veel kauwbotten bevatten van binnen kleine stukjes geperst huid. Het is altijd oppassen dat het hondje zich niet kan verslikken in zo’n stukje. Wij houden hem daarom goed in de gaten als hij met een kauwbot aan de slag gaat.